ΒΙΟΧΗΜΙΚΟΣ: ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ... ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



Σαν πρώτο μου συγκραφικό εγχείρημα κ για να συστηθώ θα θελα να μιλήσω για τη σχολή μου: ΒΙΟΧΗΜΕΙA- ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ στη Λάρισα.Και ας τα πάρω απ την αρχή. Όταν πέρασα στη σχολή αυτή μετρούσε μόλις 2 χρόνια λειτουργίας. Το κτήριο το γνώριζα μιας κ έπαιζα μπάλα εκεί μικρός και μόνο πανεπιστήμιο δεν θύμιζε, (οχι πως τώρα θυμίζει), αλλά το αγνοούσαν οι περισσότεροι λαρισαίοι ή νόμιζαν οτι στεγάζεται μαζί με την ιατρική. Όταν λοιπόν είχαν βγεί τα αποτελέσματα όλοι μου διναν συγχαρητήρια λέγοντας: μπράβο καλή σχολή και με μέλλον. Όλοι το ίδιο. Και μερικοί έλεγαν κάποια πετυχημένα του στυλ: Είσαι DNAης ή θα κάνεις DNA? Και μαζί κάτι θειοί και θειές που χαίρονταν που θα έχουν δικό τους άτομο να τους κάνει τις εξετάσεις στα γεράματα τους. Με το πέρας των ετών και μια και θεωρούμαι πλέον ¨επι πτυχίω¨ θα θελα να σχολιάσω κάποια θέματα της σχολής και να τονίσω το αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον.
Αφήνοντας έξω θέματα οργάνωσης της σχολής αλλά και της φοιτητικής μου ζωής θέλω καταρχήν να τονίσω ότι η σχολή έχει πολύ υψηλό (κορυφαίο θα έλεγα) επιστημονικό επίπεδο. Έχει μεγαλη εξειδίκευση αλλά χάνει σε σημαντικό βαθμό την ουσία. Το πρόγραμμα σπουδών θα μπορούσε να είναι καλύτερα μοιρασμένο μιάς και πολλά μαθήματα που προσφέρουν υψηλού επιπέδου γνώση χάνονται στη μάζα της ύλης. Θα μπορούσε (λέμε τώρα) να είναι 5 έτη και το τελευταίο να ναι μισό πρακτική μισό διπλωματική. Άσε που στη διπλωμετική εργασία οι περισσότεροι χτυπάν κάτι 10ωρα σε καθημερινή βάση μέσα σε ένα εργαστήριο. Αυτό που πονά περισσότερο τη σχολή είναι τα επαγγελματικά δικαιώματα τα οποία και... δεν υπάρχουν. Υποτίθεται ότι μια σχολή καινούρια ιδρύεται για να καλύψει κάποιες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Στην Ελλάδα όμως αυτά δεν ισχύουν. Δεν μας αφήνουν να δώσουμε ΑΣΕΠ για καθηγητές σε σχολεία. Και δε μιλάμε τωρά για χημεία ή βιολογία (όχι πως δεν υπάρχουν ανάγκες σε θέσεις βιολόγων στα σχολεία) αλλά ούτε για τη βιοχημεία που υπαρχει σαν μάθημα στην τεχνολογικη κατεύθυνση. Επίσης δε μας αφήνουν να ανοίξουμε δικό μας εργαστήριο έστω για τις απλές εξετάσεις (αίμα, ούρα, χοληστερίνες κτλ κτλ) κάτι που επιτρέπουν σε αυτούς που έρχονται με τον ανάλογο τίτλο σπουδών απο το εξωτερικο. ΤΡΑΓΙΚΟ! Για νοσοκομία ούτε λόγος. Μόνο νόμπελ που δεν ζητάνε. Αφού οι περισσότεροι απόφοιτοι κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, και στο εξωτερικό πολλοι απο αυτούς, όχι μόνο γιατί το επίπεδο της σχολής το επιτρέπει αλλά και γιατί δεν βρίσκουν άμεσα δουλειά. Γενικά στο εξωτερικό η επιστήμη αυτή είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη και οι προοπτικές πολυ μεγάλες αλλά δν είναι και εύκολο για όλους να βγουν έξω. Το θέμα είναι να ανοίξουν περισσότερες πόρτες στην Ελλάδα. Πάνω σάυτό έχει αρχίσει να δουλεύει ο νεοσυσταθής σύλλογος αποφοίτων αλλά πιστεύω έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του.
Κλείνοντας δεν θέλω να φανώ ότι σιχαίνομαι τη σχολή μου (αυτό είναι άλλο θέμα) απλά να επισημάνω για αυτούς που φοιτούν ή πρόκειται να φοιτήσουν στη σχολή αυτή ότι μέχρι να την τελειώσουν απαιτείται μεγάλη υπομονή και πολλά μα πολλά κουράγια.