ΚΑΨΤΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ


Μετά απο αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες με τις φωτιές δεν μπορείς να νιώσεις κάτι λιγότερο απο θλίψη και συμπόνια για τις ψυχές που τόσο άδικα χάθηκαν, γι αυτούς που έχασαν τους κόπους μιας, για το τόσο πράσινο και τη τόση ομορφιά που έκαψε η φωτιά στο πέρασμα της. Τα περισσότερα λόγια είναι περιττά. Όπως και η επίρριψη ευθυνών, απο πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις.
Αυτό που παρακολουθήσαμε όμως όλες αυτές τις μέρες είναι η απίστευτη παπαρολογία των δημοσιογράφων η οποία ειλικρινά δεν αντέχεται. Ανακαλύψαμε και μια νέα ιδιότητα τους. Εκτός απο αστυνόμοι, δικαστές, διαπραγματευτές, μοιρολογίστρες, πολιτικοί αναλυτές και πολλά άλλα (τι να πρωτοθυμηθώ; Τον Τριανταφυλλόπουλα να διαπραγματεύεται με τον αλλοδαπό που κρατούσε ομήρους ή τον Αυτιά που προέτρεπε τον αγανακτησμένο πολίτη να μη φουντάρει για να πάει σε διαφημήσεις) είναι και συντονιστής πυρόσβεσης. Ενημέρωνε τα πυροσβεστικά που να πάνε, τους πολίτες πως να σωθούν, πόσα χιλιόμετρα είναι το μέτωπο της μιας φωτιάς, προς τα που κατευθύνεται η άλλη. Με τις ευθύνες και τις υποδείξεις να μοιράζονται αβέρτα απο δω κι απο κει. Κάθε κανάλι είχε και ένα link απο διαφορετική φωτιά. Όσο μεγαλύτερη, τόσο καλύτερη εικόνα τόσο μεγαλυτερα νουμεράκια. (βλ. MEGA. Είχε σύνδεση απο καμμένο σπίτι, με τη φωτιά χιλιόμετρα μακριά αλλά ένα κομμάτι γης, ήταν δεν ήταν μισό μέτρο έκταση να σιγοκαίει ακόμα έτσι για να έχουν ωραίο φόντο. Ένα κουβα νερό να έριχναν το έσβηναν)
Εδώ όμως είναι και λίγο η νοοτροπία του Έλληνα. Αφού έπαιρνε πρώτα ένα τηλέφωνο στις αρχές για βοήθεια, έπαιρνε και ένα στη γραμμή καταγγελιών του ΑΝΤ1 να τους τα πει για να ακούσουν οι δημοσιογράφοι, να αρχίσουν να κράζουν την κρατική μηχανή και να του το κλείνουν στη μάπα (αφού τους ευχαριστήσουν πρώτα) για για να περάσουν στα νεότερα απο το μέτωπο. Και να χεις και την άλλη να ρωτά έναν παθώντα πού απευθήνθηκε για βοήθεια για να τους εκθέσει (έτσι είπε) live.
Και αφού σιγά σιγά κοπάζουν οι φωτιές αρχίζουν οι πολιτικές συζητήσεις. Και ειλικρινα δεν ξέρω τί είναι χειρότερο. Ένας δημοσιογράφος που λέει παπαριές ή ένας πολιτικός που λέει παπαριές. Και τις λέν όλοι τους χωρίς όρια.
Κλείνοντας αφού εκφράσω ξανά τη θλίψη μου για τους τόσο άδικα χαμένους απο τις φωτιές θέλω να αναφέρω και το σφίξιμο που ένιωσα στη καρδιά μόλις έμαθα το θάνατο του ποδοσφαιριστή της Σεβίλλης Πουέρτα ενός παίχτη με πλούσιο ταλέντο και όλη τη ζωή μπροστά του. Το ξέρω είναι τραγικό να μαθαίνεις για τόσους θανάτους αλλά είναι διαφορετικό να βλέπεις live ένα 22χρονο παληκάρι να καταρρέει. Συγκλονίζεσαι, ανατριχιάζεις.

ΒΙΟΧΗΜΙΚΟΣ: ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ... ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



Σαν πρώτο μου συγκραφικό εγχείρημα κ για να συστηθώ θα θελα να μιλήσω για τη σχολή μου: ΒΙΟΧΗΜΕΙA- ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ στη Λάρισα.Και ας τα πάρω απ την αρχή. Όταν πέρασα στη σχολή αυτή μετρούσε μόλις 2 χρόνια λειτουργίας. Το κτήριο το γνώριζα μιας κ έπαιζα μπάλα εκεί μικρός και μόνο πανεπιστήμιο δεν θύμιζε, (οχι πως τώρα θυμίζει), αλλά το αγνοούσαν οι περισσότεροι λαρισαίοι ή νόμιζαν οτι στεγάζεται μαζί με την ιατρική. Όταν λοιπόν είχαν βγεί τα αποτελέσματα όλοι μου διναν συγχαρητήρια λέγοντας: μπράβο καλή σχολή και με μέλλον. Όλοι το ίδιο. Και μερικοί έλεγαν κάποια πετυχημένα του στυλ: Είσαι DNAης ή θα κάνεις DNA? Και μαζί κάτι θειοί και θειές που χαίρονταν που θα έχουν δικό τους άτομο να τους κάνει τις εξετάσεις στα γεράματα τους. Με το πέρας των ετών και μια και θεωρούμαι πλέον ¨επι πτυχίω¨ θα θελα να σχολιάσω κάποια θέματα της σχολής και να τονίσω το αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον.
Αφήνοντας έξω θέματα οργάνωσης της σχολής αλλά και της φοιτητικής μου ζωής θέλω καταρχήν να τονίσω ότι η σχολή έχει πολύ υψηλό (κορυφαίο θα έλεγα) επιστημονικό επίπεδο. Έχει μεγαλη εξειδίκευση αλλά χάνει σε σημαντικό βαθμό την ουσία. Το πρόγραμμα σπουδών θα μπορούσε να είναι καλύτερα μοιρασμένο μιάς και πολλά μαθήματα που προσφέρουν υψηλού επιπέδου γνώση χάνονται στη μάζα της ύλης. Θα μπορούσε (λέμε τώρα) να είναι 5 έτη και το τελευταίο να ναι μισό πρακτική μισό διπλωματική. Άσε που στη διπλωμετική εργασία οι περισσότεροι χτυπάν κάτι 10ωρα σε καθημερινή βάση μέσα σε ένα εργαστήριο. Αυτό που πονά περισσότερο τη σχολή είναι τα επαγγελματικά δικαιώματα τα οποία και... δεν υπάρχουν. Υποτίθεται ότι μια σχολή καινούρια ιδρύεται για να καλύψει κάποιες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Στην Ελλάδα όμως αυτά δεν ισχύουν. Δεν μας αφήνουν να δώσουμε ΑΣΕΠ για καθηγητές σε σχολεία. Και δε μιλάμε τωρά για χημεία ή βιολογία (όχι πως δεν υπάρχουν ανάγκες σε θέσεις βιολόγων στα σχολεία) αλλά ούτε για τη βιοχημεία που υπαρχει σαν μάθημα στην τεχνολογικη κατεύθυνση. Επίσης δε μας αφήνουν να ανοίξουμε δικό μας εργαστήριο έστω για τις απλές εξετάσεις (αίμα, ούρα, χοληστερίνες κτλ κτλ) κάτι που επιτρέπουν σε αυτούς που έρχονται με τον ανάλογο τίτλο σπουδών απο το εξωτερικο. ΤΡΑΓΙΚΟ! Για νοσοκομία ούτε λόγος. Μόνο νόμπελ που δεν ζητάνε. Αφού οι περισσότεροι απόφοιτοι κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, και στο εξωτερικό πολλοι απο αυτούς, όχι μόνο γιατί το επίπεδο της σχολής το επιτρέπει αλλά και γιατί δεν βρίσκουν άμεσα δουλειά. Γενικά στο εξωτερικό η επιστήμη αυτή είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη και οι προοπτικές πολυ μεγάλες αλλά δν είναι και εύκολο για όλους να βγουν έξω. Το θέμα είναι να ανοίξουν περισσότερες πόρτες στην Ελλάδα. Πάνω σάυτό έχει αρχίσει να δουλεύει ο νεοσυσταθής σύλλογος αποφοίτων αλλά πιστεύω έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του.
Κλείνοντας δεν θέλω να φανώ ότι σιχαίνομαι τη σχολή μου (αυτό είναι άλλο θέμα) απλά να επισημάνω για αυτούς που φοιτούν ή πρόκειται να φοιτήσουν στη σχολή αυτή ότι μέχρι να την τελειώσουν απαιτείται μεγάλη υπομονή και πολλά μα πολλά κουράγια.