ΠΕΡΝΑΩ ΦΑΣΗ, ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ
Τις τελευταίες μέρες (δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω) περνάω φάση. Φάση προβληματισμού που αγγίζει τα όρια της μιζέριας. Οι λόγοι μπορεί να είναι διάφοροι. Το οτι τα πάω σκατά με την σχολή μου, το οτι έχω βαρεθεί συμπεριφορές φίλων μου, το οτι βαρέθηκα τη Λάρισα, οτι σε λίγες μέρες κλείνω τα 23, το οτι δεν έχω γκόμενα, ούτε γω δεν ξέρω τί. Παρουζιάζω έναν εαυτό απόμακρο χωρίς όρεξη να μιλάω πολύ και σε πολλούς, δεν το κάνω συνειδητά αλλά το γαμάτο είναι οτι το γουστάρω που ενεργώ έτσι.
Όλο αυτό το βιώνω ακούγοντας ατελείωτες ώρες μουσικής. Της αγαπημένης μου μουσικής. Αν πρέπει να την κατηγοριοποιήσω αυτή είναι η low bap και hip hop, με εκπροσώπους όπως ρόδες,active member, βαβυλώνα, sadahzinia, FF.C, stavento. Το μαγικό σε αυτά τα τραγούδια είναι οι σκέψεις που σου περνάνε. Σε κάνουν να βλέπεις και να αντιμετωπίζεις αλλιώς κάποια πράματα τα οποία ίσως και να το θες αλλά φοβάσαι να αντιμετωπίσεις ανάλογα. Είναι οι στίχοι των οποίων το νόημα δεν είναι άμεσο αλλά σε προτρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Μπορεί να ακούς ένα τραγούδι και μετά απο πολύ καιρό αν το ξαναακούσεις να σου προσφέρει ένα εντελώς διοφορετικό νόημα.Που και πάλι θα σε αντιπροσωπεύει. Σίγουρα δεν είναι ευκολοχώνευτη μουσική αλλά εγώ αυτή γουστάρω, που τα χώνει ουσιαστικά και όχι απλά για να πουλάμε και να παίρνουμε και κανά βραβείο ΑΡΙΩΝ (ονόματα δεν λέμε).
Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι (πλην ενός φίλου μου αναλόγων ακουσμάτων) το σνομπάρισμα που βλέπω απο πολλούς γνωστούς μου για τη μουσική αυτή. Λες και γω σνομπάρω τις λαϊκούρες και τα μπιτάκια που ακούν. Με γειά τους με χαρά τους. Καλά κάνουν και χορεύουν και χτυπιούνται στις μπάρες. Εγώ τους χαίρομαι. Απλά δεν μπορώ και δεν θέλω να τους ακολουθήσω στο χορό. Λένε ο χορός είναι έκφραση, χαρά, κοινωνικότητα, τρόπος ζωής. Συμφωνώ. Γι αυτό δεν χορεύω ποτέ. Όπως επίσης δεν εντέχω να βλέπω την τυποποίηση που έχει αρχίσει να επικρατεί γύρω απο τη μουσική που ανέφερα με τα (πιο) μικρά που κυκλοφορούν με κάτι φουλάρια στα μαλλιά, κάτι στραβά καπελάκια και κάτι αλυσιδιές, όλα τελείως εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Κρίμα.
Και όπως λένε και οι active member περνώ μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. Θα περάσουν.
2 σχόλια:
Τί είναι ρε Αποστολάκη? Γιατί τόση απογοήτευση? Μη νομίζεις, όλοι λίγο πολύ στα ίδια είμαστε. Α! Ελπίζω να μην ανήκω στους φίλους που αναφέρεις.. Άλλωστε εμένα μου αρέσει η μουσική που ακούς.(λιγάκι..)
Δε περνάς φάση, αλλάζεις φάση.
Γίνε αυτό που είσαι, το λέω εγώ κι ο Νίτσε (έστω και με την αντίστροφη σειρά).
Αυτό το "λίγο πολύ" που λέει η maria είναι μεγάλη καταδίκη. ΜΗΝ κάνεις κάτι τέτοιο.
Βάλε το "Και τι έγινε" λίγο πιο δυνατά, στρίψε το τσιγάρο με τον χαρακτηριστικό τρόπο κι άραξε απέναντι στα βαθυστόχαστα tips/σχόλια που ακολουθούν:
Σχολή:
Πάρε Χ μαθήματα που γουστάρεις και διάβαζε με πάθος για να μάθεις, όχι να περάσεις. "Επικοινώνησε", μίλα για αυτά που μαθαίνεις: πολύ σύντομα θα επιστρέψεις με μια τεράστια ανάγκη να μάθεις περισσότερα. Και το ότι θα περάσεις με βαθμό θα 'ναι απλώς μια λεπτομέρεια που δε θα σε ενδιαφέρει και πολύ.
Φίλους:
"Ενθουσιώδης" είναι η ανάδραση υπό ακαθόριστες συνθήκες. Καλλιέργησε τέτοιες συνθήκες και χάζεψε την ανάδραση -θα 'ναι από αστεία ως επικίνδυνη.
Λάρισα:
ΑΕΛ. Σε 10', βαριά 15' είσαι ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ. Φρούριο, Άλσος, Πηνειός, πλατεία Ταχυδρομείου, Κεντρική. Πολλά τα καλά για λίγη παραπάνω ανία.
23:
Σε τι έχει σημασία η ηλικία ρε; Άντε ας εξαιρέσω το στρατό.
Γκόμενα:
Δια λόγους αρχής δε θα γράψω τι αναφέρουν πρόσφατες πληροφορίες από τις πηγές μου. Επιφυλάσσομαι.
Τέλος: ούτε εμένα άκου!
Δημοσίευση σχολίου