ΤΑ 2/3 ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΝΕΡΟ

ΓΑΜΑΤΟΙ ΩΣ ΕΛ-ΛΗΝΕΣ

2008-08-29T21:10:00.000+03:00

Πέρασαν και αυτοί και οι ολυμπιακοί αγώνες, χωρίς να το καταλάβουμε το πώς και χωρίς το ανάλογο ενδιαφέρον η αλήθεια είναι, μετά τους καταπληκτικότατους αγώνες που οργανώσαμε πριν 4 χρόνια στην πατρίδα μας. Τελική συγκομιδή: 2 αργηρά και 2 χάλκινα. Μικρή για πολλούς άκρως ικανοποιητική για μένα., κυρίως γιατί προήλθαν απο τους συγκεκριμένους αθλητές. Α! Και ένα χρυσό. Το περιβόητο στο Ντοπινγκ. Με το κρούσμα που μας έτσουξε περισσότερο αυτό της Χαλκιά. Αυτοί που την έγλυφαν για μια φωτογραφία στις επιτυχίες της, που τσάτσικα και ετσιθελικά την στείλαν στο πεκίνο αντί της Χατζή, είναι και αυτοί που την θέλουν στην πυρά. Μας ντρόπιασε! Να μπεί φυλακή! Έπρεπε να είχε περάσει ο νόμος πιο νωρίς. Κλασσική χωριάτικη αντίδραση του Έλληνα που δεν τον νοιάζει τι σκατά γίνεται στο σπίτι του, αλλά κοιτάει να μην μπεί στο στόμα του κουτσομπόλη και γίνει βούκινο.
Άποψη μου επί του θέματος:Κάκο στον εαυτό της κάνει. Να μην ξαναμπεί σε στάδιο αυτή και ο προπονητής της. Ποτέ ξανά. Απλά τα πράγματα. Αν μπεί φυλακή θα αλλάξει κάτι? Όσο σταμάτησαν να πουλιούνται ναρκωτικά στους δρόμους άλλο τόσο θα σταματήσουν να διακινούνται τέτοιες ουσίες στον αθλητισμό. Αυτό που με ενόχλησε πιο πολύ είναι η στάση της ίδιας της Χαλκιά. Ντοπέ πιάστηκε και αυτή έδωσε συνέντευξη τύπου και ήταν εκνευριστικά χαλαρή. Μόνο ανέκδοτο που δεν είπε. Αν και τελικά το είπε. Δολιοφθορά! Ήταν δολιοφθορά! Μας κηνυγάν μετά απο τις επιτυχίες μας. Τους τσούζει γιατί είμαστε γαμάτοι.
Ανέκαθεν στον αθλητισμό όταν οι Έλληνες νικάνε, αυτό οφείλεται στο μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής και καρδιάς και στα τεράστια καμπανέλια μας. Όταν χάνουμε μας φταίνε μόνο οι άλλοι. Απο τους διαιτητές στα ομαδικά, τους κριτές στα ατομικά, έως τις κλίκες και τα μπλόκ των χωρών στην Eurovision. Αλλά η δικιά μας με της Κύπρου δεν μετράει. Ακόμα και στο τάβλι χάνουμε εξαιτίας της κωλοφαρδίας του αντιπάλου και όχι της δικιά μας αταβλοσύνης. (ρωτήστε τους αντιπάλους μου.Έτσι δεν είναι ind?)
Αλλα και όταν χωνέψουμε οτι οι αθλητές μας είναι ντοπέ μετά μας πιάνει λίγο το παράπονο του φτωχού συγγενή. Ναι εντάξει εμάς μας πιάσαν. Τους αμερικάνους και τους Κινέζους γιατί δεν τους κάνουν τίποτα? Οι κουφάλες. Δεν τολμάν. Μόνο τους δικούς μας κυνηγάν. Τα χουν ξεζουμίσει τα παλικάρια μας.
Το ντόπινγκ δεν σταματά. Κακά τα ψέματα θα ναι πάντα 2 βήματα μπροστά απο το αντι-ντόπινγκ. Λογικό να ακολουθούν και οι Έλληνες. Το αρχαίο πνεύμα αθάνατο και η χαρά της συμμετοχής έγινε άντε να μπούμε κανα τελικό. Μετά έγινε να πάρουμε κανα μετάλλιο για να φτάσουμε στο Αμερικανικό ο 1ος είναι 1ος και ο 2ος τίποτα. Με την Ελληνική εκδοχή να λέει ο 1ος είναι αξιωματικός, ο 2ος λοχαγός και... ο 8ος δεκανέας.
Κλείνοντας να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά. Για το κυνηγητό που δεχόμαστε φταίει η Κορεάτικη μαφία που μαίνεται τον χώρο του ΤΑΕ-ΚΒΟ-ΝΤΟ και να συμπληρώσω απ τη σειρά μου του παγκόσμιου αθλητισμού. Και αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ. Ούτε εγώ ούτε, ούτε τα 250 εκατομύρια ΕΛ-ΛΗΝΕΣ που ζούν παγκοσμίως.
Δεν παιζόμαστε!!!

2008-01-04T22:40:00.000+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Πέρασαν και αυτές οι γιορτές, ήρθε ο νέος χρόνος καλά τα περάσαμε αλλά στην τελική τι καταλάβαμε? Βγήκαμε πολύ, μας πιάσαν τον κώλο σε κάθε ευκαιρία και φάγαμε ακόμα περισσότερο. Η ζυγαριά έγραψε +3 κιλά η πρώτη πίκρα ήταν αυτή και η δεύτερη έρχεται και είναι και πιο μεγάλη. Τα κεφάλια μέσα λοιπόν να στρωθούμε να διαβάσουμε για την εξεταστική γιατί τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Το θέμα είναι οτι χρειαζομαι ένα έναυσμα για να διαβάσω. Και αυτό είναι μεγάλο ζόρι. Καλή χρονιά λοιπόν σε όλους και εύχομαι στον εαυτό μου καλά μυαλά.

2007-11-01T14:57:00.000+02:00

ΠΕΡΝΑΩ ΦΑΣΗ, ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ

Τις τελευταίες μέρες (δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω) περνάω φάση. Φάση προβληματισμού που αγγίζει τα όρια της μιζέριας. Οι λόγοι μπορεί να είναι διάφοροι. Το οτι τα πάω σκατά με την σχολή μου, το οτι έχω βαρεθεί συμπεριφορές φίλων μου, το οτι βαρέθηκα τη Λάρισα, οτι σε λίγες μέρες κλείνω τα 23, το οτι δεν έχω γκόμενα, ούτε γω δεν ξέρω τί. Παρουζιάζω έναν εαυτό απόμακρο χωρίς όρεξη να μιλάω πολύ και σε πολλούς, δεν το κάνω συνειδητά αλλά το γαμάτο είναι οτι το γουστάρω που ενεργώ έτσι.
Όλο αυτό το βιώνω ακούγοντας ατελείωτες ώρες μουσικής. Της αγαπημένης μου μουσικής. Αν πρέπει να την κατηγοριοποιήσω αυτή είναι η low bap και hip hop, με εκπροσώπους όπως ρόδες,active member, βαβυλώνα, sadahzinia, FF.C, stavento. Το μαγικό σε αυτά τα τραγούδια είναι οι σκέψεις που σου περνάνε. Σε κάνουν να βλέπεις και να αντιμετωπίζεις αλλιώς κάποια πράματα τα οποία ίσως και να το θες αλλά φοβάσαι να αντιμετωπίσεις ανάλογα. Είναι οι στίχοι των οποίων το νόημα δεν είναι άμεσο αλλά σε προτρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Μπορεί να ακούς ένα τραγούδι και μετά απο πολύ καιρό αν το ξαναακούσεις να σου προσφέρει ένα εντελώς διοφορετικό νόημα.Που και πάλι θα σε αντιπροσωπεύει. Σίγουρα δεν είναι ευκολοχώνευτη μουσική αλλά εγώ αυτή γουστάρω, που τα χώνει ουσιαστικά και όχι απλά για να πουλάμε και να παίρνουμε και κανά βραβείο ΑΡΙΩΝ (ονόματα δεν λέμε).
Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι (πλην ενός φίλου μου αναλόγων ακουσμάτων) το σνομπάρισμα που βλέπω απο πολλούς γνωστούς μου για τη μουσική αυτή. Λες και γω σνομπάρω τις λαϊκούρες και τα μπιτάκια που ακούν. Με γειά τους με χαρά τους. Καλά κάνουν και χορεύουν και χτυπιούνται στις μπάρες. Εγώ τους χαίρομαι. Απλά δεν μπορώ και δεν θέλω να τους ακολουθήσω στο χορό. Λένε ο χορός είναι έκφραση, χαρά, κοινωνικότητα, τρόπος ζωής. Συμφωνώ. Γι αυτό δεν χορεύω ποτέ. Όπως επίσης δεν εντέχω να βλέπω την τυποποίηση που έχει αρχίσει να επικρατεί γύρω απο τη μουσική που ανέφερα με τα (πιο) μικρά που κυκλοφορούν με κάτι φουλάρια στα μαλλιά, κάτι στραβά καπελάκια και κάτι αλυσιδιές, όλα τελείως εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Κρίμα.
Και όπως λένε και οι active member περνώ μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες. Θα περάσουν.

2007-10-05T00:34:00.000+03:00

ΛΑΡΙΣΑ ΕΛΛΑΔΑ ΛΑΡΙΣΑ ΕΥΡΩΠΗ!!!

Ποιός να το πίστευε. Όταν πριν δυόμιση χρόνια είμασταν με το ένα πόδι στην άνοδο στην Α' εθνική και άκουγα στο ράδιο μια εκπομπή για την ΑΕΛ ακουγόταν ένα τραγούδι σχετικά παλιό που αγγίζει τα όρια του άσματος με μουσική απο παρακμιακό αρμονιάκι να λέει: Λάρισα Ελλάδα, Λάρισα ευρώπη έφτασε η ώρα είσαι και η πρώτη. Επίθεση φωτιά άμυνα γρανίτη έχεις τώρα Λαρισα και πετάς στη νίκη. Τότε το άκουγα και το χαιρόμουνα κιόλας (χωρίς να το κορο'ι'δεύω) αλλά ποτέ μου δεν πίστευα ότι θα το λησμονίσω τόσο σύντομα. Στην Ελλάδα; γνωστά τα κατορθώματα με την κατάκτηση του κυπέλλου. Ενός αγώνα που οδήγησε την ΑΕΛ στην ευρωπαική συμμετοχή. Αλλά και ενός αγώνα που όλοι οι λαρισαίοι πίστευαν απόλυτα στην κατάκτηση του. Έπειτα ήρθε η κλήρωση του UEFA. Το όναμα της αντιπάλου; ΜΠΛΑΚΜΠΕΡΝ μια ομάδα που θα αποτελούσε φόβητρο για κάθε ελληνική ομάδα που θα της τύχαινε. Μια ομάδα με μεγάλους σε αξία παίχτες, αήττητη για πάνω απο 10 αγώνες, μια απ τις δυνατές αγγλικού πρωταθλήματος. Σίγουρα η αισιοδοξία υπήρχε αλλά σαφώς συγκρατημένη. Να σταθούμε αξιοπρεπώς λέγανε όλοι, δύσκολα τα πράματα λέγανε, και η λογική έλεγε ότι ίσως και να χαν δίκιο. Στο γήπεδο όμως είδαμε άλλα. Η μεγάλη ομάδα και χωρίς την παραμικρή υπερβολή ήταν η ΑΕΛ. Και στα δύο ματς. Ήξερε τί ήθελε στα μάτς και το πήρε άνετα. Μας υποτίμησαν; Μπορεί. Αυτό όμως θα μπορούσε να κρατήσει ένα ημίχρονο. Όχι παραπάνω. Η αλήθεια είναι ότι με τίποτα δεν περίμεναν να αντιμετωπίσουν μια τόσο καλή ομάδα. Και απ'ότι φαίνεται δεν το χώνεψαν καλά. Ούτε μετά την ήττα στο Πανθεσσαλικό. Και στο σημερινό παιχνίδι πάλι καλύτερη ήταν η ΑΕΛ. Και αν δεν συνέβαινε η ατύχια με το πέναλντι και πήγαιναν στο ημίχρονο με το 0-1 θα μιλούσαμε και για θετικό αποτέλεσμα στην Αγγλία. Και όποιος είδε το μάτς δεν πιστεύω να διαφωνεί. Ο Δώνης έστησε την ομάδα ιδανικά και όλοι οι παίχτες έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν. Και γι αυτό είμαι περίφανος για την ομάδα μου. Είμαι περίφανος και για τον κόσμο της. Περίπου 1000 λαρισαίοι έκαναν πάρτυ μες στην Αγγλία. Ήταν οι μόνοι που ακουγόντουσαν. Καθόλη τη διάρκεια του μάτς. Χίλια μπράβο σε όλους λοιπόν.
Οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια και στις υπόλλειπες ομάδες για την πρόκριση τους. Αλλά όπως και να το κάνουμε εμείς κάναμε την υπέρβαση.

2007-09-08T21:51:00.000+03:00

ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ

Είμαι ένα άτομο που δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με τα πολιτικά και θα θελα να αναφέρω το τι έχω δει απο τα κόμματα τα κατα το προεκλογικό τους αγώνα. Γενικά τι προσπάθειες έχουν κάνει για να με πείσουν να τους τιμήσω με τη ψήφο τους.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τη ΝΔ. Μόλις ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος ο κ. Καραμανλής άρχισε να τάζει τα ίδια που έταζε πριν 4 χρόνια αλλά δεν μπόρεσε να τα κάνει τότε και θα τα κάνει τώρα. Στα πρώτα τηλεοπτικά σποτ τόνιζε σαν μεγάλο επίτευγμα το ότι 3,3 εκατομύρια Έλληνες δεν πληρώνουν φόρο, αντί να ανυσηχεί που το 1/3 των Ελλήνων ζεί με κάτω απο 12000 ευρώ το χρόνο. Όσο για τα μέτρα για τους πυρόπληκτους? της κακιάς ώρας.
Για το ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενο να στραφεί σε επίθεση στη κυβέρνηση για τα θέματα των πυρκαγιών και των ομολόγων αλλά όταν τους ρωτούν τι θα κάνετε για αυτό και το άλλο θέμα το μόνο που έχουν να απαντήσουν είναι δεν θα κάναμε αυτό που έκανε η κυβέρνηση. Και συνεχίζουν να τα χώνουν στη κυβέρνηση. Πρόγραμμα? Αυτό που υποτίθεται ότι υπάρχει εδώ και ένα 6μηνο θα βγεί τελικα στις εφημερίδες τη Κυριακή. Και οι δυό τους όμως έχουν στήσει ένα παζάρι για τους πυρόπληκτους. 3000 ευρω άμεσα, μια επιπλέον σύνταξη και πάγωμα των χρεών στις τράπεζες για 6 μήνες η ΝΔ, επιπλέον σύνταξη, πάγωμα των χρεών στις τράπεζες για 2 χρόνια και 1000 ευρώ το μήνα απο το ΠΑΣΟΚ, πάρε πάρε πάρε τώρα που γυρίζει.
Και για τα «μικρά» κόμματα. Για το ΚΚΕ δεν μπορείς να πείς και πολλά. Το μόνο επιχείρημα τους σπάστε το δικκοματισμό. Κλασσικό και σταθερό στις απόψεις του. Εδώ και 50 χρόνια. Απόδειξη? Στο θέμα των ομολόγων ζήτησε να γίνει έρευνα για τη διαχείρηση των ταμείων απο το 1950. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α κατά τη γνώμη μου ίσως είναι αρκετά κερδισμένος σε αυτές τις εκλογές λόγω των απόψεων του και της παρουσίας του πρόεδρου του αλλά δεν έχει καταφέρει να πείσει και πολλούς ότι ψηφίζοντας το δεν στέλνει ουσιαστικά τη ψήφο του στο ΠΑΣΟΚ ούτε οτι δεν θα συνεργαστούν σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας.
Για το ΛΑ.Ο.Σ του ROCKY κ. Καρατζαφέρη οι απόψεις του είναι γνωστές. Φαίνεται και απο τα σποτ που έβγαλε. Το μόνο που είχε να παραθέσει ήταν το μακεδονικό και γενικά θέματα εξωτερικής πολιτικής. Και με υποψήφια την Έφη Σαρρή η οποία αφού το σκέφτηκε πολύ, να μπεί μες τη βουλή, παρακαλάει να τη σταυρώσουμε. Πιστεύω μέχρι τη Κυριακή των εκλογών κάποιος θα βρεθεί να της κάνει τη χάρη (κυριολεκτικά). Τέλος για το κόμμα του κ. Παπαθεμελή παρόλη την ευγένια και τη σεμνότητα του, τον μόνο αντικειμενικό του στόχο που έχω διακρίνει είναι να κόψει ψήφους απο το ΛΑ.Ο.Σ.
Επίσης για πρώτη φορά μετά απο χρόνια και απο οτι θυμάμαι δεν έχω δεί ούτε αυτά τα δίλεπτα των πιο μικρών κομμάτων. Αν και παρατηρείται για πρώτη φορά μετά απο πολλά χρόνια μια μαζική αντίδραση του κόσμου απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα βλέπω στο τελος πάλι να στρέφεται προς αυτά. Μακάρι να διαψευστώ.

2007-08-30T00:45:00.000+03:00

ΚΑΨΤΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ

Μετά απο αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες με τις φωτιές δεν μπορείς να νιώσεις κάτι λιγότερο απο θλίψη και συμπόνια για τις ψυχές που τόσο άδικα χάθηκαν, γι αυτούς που έχασαν τους κόπους μιας, για το τόσο πράσινο και τη τόση ομορφιά που έκαψε η φωτιά στο πέρασμα της. Τα περισσότερα λόγια είναι περιττά. Όπως και η επίρριψη ευθυνών, απο πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις.
Αυτό που παρακολουθήσαμε όμως όλες αυτές τις μέρες είναι η απίστευτη παπαρολογία των δημοσιογράφων η οποία ειλικρινά δεν αντέχεται. Ανακαλύψαμε και μια νέα ιδιότητα τους. Εκτός απο αστυνόμοι, δικαστές, διαπραγματευτές, μοιρολογίστρες, πολιτικοί αναλυτές και πολλά άλλα (τι να πρωτοθυμηθώ; Τον Τριανταφυλλόπουλα να διαπραγματεύεται με τον αλλοδαπό που κρατούσε ομήρους ή τον Αυτιά που προέτρεπε τον αγανακτησμένο πολίτη να μη φουντάρει για να πάει σε διαφημήσεις) είναι και συντονιστής πυρόσβεσης. Ενημέρωνε τα πυροσβεστικά που να πάνε, τους πολίτες πως να σωθούν, πόσα χιλιόμετρα είναι το μέτωπο της μιας φωτιάς, προς τα που κατευθύνεται η άλλη. Με τις ευθύνες και τις υποδείξεις να μοιράζονται αβέρτα απο δω κι απο κει. Κάθε κανάλι είχε και ένα link απο διαφορετική φωτιά. Όσο μεγαλύτερη, τόσο καλύτερη εικόνα τόσο μεγαλυτερα νουμεράκια. (βλ. MEGA. Είχε σύνδεση απο καμμένο σπίτι, με τη φωτιά χιλιόμετρα μακριά αλλά ένα κομμάτι γης, ήταν δεν ήταν μισό μέτρο έκταση να σιγοκαίει ακόμα έτσι για να έχουν ωραίο φόντο. Ένα κουβα νερό να έριχναν το έσβηναν)
Εδώ όμως είναι και λίγο η νοοτροπία του Έλληνα. Αφού έπαιρνε πρώτα ένα τηλέφωνο στις αρχές για βοήθεια, έπαιρνε και ένα στη γραμμή καταγγελιών του ΑΝΤ1 να τους τα πει για να ακούσουν οι δημοσιογράφοι, να αρχίσουν να κράζουν την κρατική μηχανή και να του το κλείνουν στη μάπα (αφού τους ευχαριστήσουν πρώτα) για για να περάσουν στα νεότερα απο το μέτωπο. Και να χεις και την άλλη να ρωτά έναν παθώντα πού απευθήνθηκε για βοήθεια για να τους εκθέσει (έτσι είπε) live.
Και αφού σιγά σιγά κοπάζουν οι φωτιές αρχίζουν οι πολιτικές συζητήσεις. Και ειλικρινα δεν ξέρω τί είναι χειρότερο. Ένας δημοσιογράφος που λέει παπαριές ή ένας πολιτικός που λέει παπαριές. Και τις λέν όλοι τους χωρίς όρια.
Κλείνοντας αφού εκφράσω ξανά τη θλίψη μου για τους τόσο άδικα χαμένους απο τις φωτιές θέλω να αναφέρω και το σφίξιμο που ένιωσα στη καρδιά μόλις έμαθα το θάνατο του ποδοσφαιριστή της Σεβίλλης Πουέρτα ενός παίχτη με πλούσιο ταλέντο και όλη τη ζωή μπροστά του. Το ξέρω είναι τραγικό να μαθαίνεις για τόσους θανάτους αλλά είναι διαφορετικό να βλέπεις live ένα 22χρονο παληκάρι να καταρρέει. Συγκλονίζεσαι, ανατριχιάζεις.

2007-08-30T00:40:00.000+03:00

ΒΙΟΧΗΜΙΚΟΣ: ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ... ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Σαν πρώτο μου συγκραφικό εγχείρημα κ για να συστηθώ θα θελα να μιλήσω για τη σχολή μου: ΒΙΟΧΗΜΕΙA- ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ στη Λάρισα.Και ας τα πάρω απ την αρχή. Όταν πέρασα στη σχολή αυτή μετρούσε μόλις 2 χρόνια λειτουργίας. Το κτήριο το γνώριζα μιας κ έπαιζα μπάλα εκεί μικρός και μόνο πανεπιστήμιο δεν θύμιζε, (οχι πως τώρα θυμίζει), αλλά το αγνοούσαν οι περισσότεροι λαρισαίοι ή νόμιζαν οτι στεγάζεται μαζί με την ιατρική. Όταν λοιπόν είχαν βγεί τα αποτελέσματα όλοι μου διναν συγχαρητήρια λέγοντας: μπράβο καλή σχολή και με μέλλον. Όλοι το ίδιο. Και μερικοί έλεγαν κάποια πετυχημένα του στυλ: Είσαι DNAης ή θα κάνεις DNA? Και μαζί κάτι θειοί και θειές που χαίρονταν που θα έχουν δικό τους άτομο να τους κάνει τις εξετάσεις στα γεράματα τους. Με το πέρας των ετών και μια και θεωρούμαι πλέον ¨επι πτυχίω¨ θα θελα να σχολιάσω κάποια θέματα της σχολής και να τονίσω το αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον.
Αφήνοντας έξω θέματα οργάνωσης της σχολής αλλά και της φοιτητικής μου ζωής θέλω καταρχήν να τονίσω ότι η σχολή έχει πολύ υψηλό (κορυφαίο θα έλεγα) επιστημονικό επίπεδο. Έχει μεγαλη εξειδίκευση αλλά χάνει σε σημαντικό βαθμό την ουσία. Το πρόγραμμα σπουδών θα μπορούσε να είναι καλύτερα μοιρασμένο μιάς και πολλά μαθήματα που προσφέρουν υψηλού επιπέδου γνώση χάνονται στη μάζα της ύλης. Θα μπορούσε (λέμε τώρα) να είναι 5 έτη και το τελευταίο να ναι μισό πρακτική μισό διπλωματική. Άσε που στη διπλωμετική εργασία οι περισσότεροι χτυπάν κάτι 10ωρα σε καθημερινή βάση μέσα σε ένα εργαστήριο. Αυτό που πονά περισσότερο τη σχολή είναι τα επαγγελματικά δικαιώματα τα οποία και... δεν υπάρχουν. Υποτίθεται ότι μια σχολή καινούρια ιδρύεται για να καλύψει κάποιες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Στην Ελλάδα όμως αυτά δεν ισχύουν. Δεν μας αφήνουν να δώσουμε ΑΣΕΠ για καθηγητές σε σχολεία. Και δε μιλάμε τωρά για χημεία ή βιολογία (όχι πως δεν υπάρχουν ανάγκες σε θέσεις βιολόγων στα σχολεία) αλλά ούτε για τη βιοχημεία που υπαρχει σαν μάθημα στην τεχνολογικη κατεύθυνση. Επίσης δε μας αφήνουν να ανοίξουμε δικό μας εργαστήριο έστω για τις απλές εξετάσεις (αίμα, ούρα, χοληστερίνες κτλ κτλ) κάτι που επιτρέπουν σε αυτούς που έρχονται με τον ανάλογο τίτλο σπουδών απο το εξωτερικο. ΤΡΑΓΙΚΟ! Για νοσοκομία ούτε λόγος. Μόνο νόμπελ που δεν ζητάνε. Αφού οι περισσότεροι απόφοιτοι κάνουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά, και στο εξωτερικό πολλοι απο αυτούς, όχι μόνο γιατί το επίπεδο της σχολής το επιτρέπει αλλά και γιατί δεν βρίσκουν άμεσα δουλειά. Γενικά στο εξωτερικό η επιστήμη αυτή είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη και οι προοπτικές πολυ μεγάλες αλλά δν είναι και εύκολο για όλους να βγουν έξω. Το θέμα είναι να ανοίξουν περισσότερες πόρτες στην Ελλάδα. Πάνω σάυτό έχει αρχίσει να δουλεύει ο νεοσυσταθής σύλλογος αποφοίτων αλλά πιστεύω έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του.
Κλείνοντας δεν θέλω να φανώ ότι σιχαίνομαι τη σχολή μου (αυτό είναι άλλο θέμα) απλά να επισημάνω για αυτούς που φοιτούν ή πρόκειται να φοιτήσουν στη σχολή αυτή ότι μέχρι να την τελειώσουν απαιτείται μεγάλη υπομονή και πολλά μα πολλά κουράγια.